Gisteren hebben we Sirmione achter ons gelaten en koers gezet naar de Elzas om daar onze laatste avond buiten België door te brengen. We hebben gekozen voor een onooglijk dorpje dat dicht in de buurt ligt van de toeristische topplaatsen zoals Riquewihr en Ribeauvillé. 

Ondanks het feit dat het Zwarte Zaterdag was zijn we niet al te vroeg vertrokken en hebben we nog volop genoten van ons ontbijt en van de nabijheid van het Gardameer.

We hadden ons mentaal voorbereid op vertragingen in het verkeer en dat bleek nodig: uiteindelijk zouden we twee en een half uur vertraging oplopen door de beruchte Sankt Gotthard tunnel. Maar stress kwam er niet bij te pas en we hebben dan ook tijdens de rit met plezier teruggedacht aan onze reis.

Toen we gisteren rond 17u in de Elzas aankwamen, waar alle dorpsnamen eindigen op -heim of -wihr en waar de huizen net pannekoekenhuisjes zijn, was de reis voor ons nog niet gedaan, vooral omdat het daar ook schitterend weer was.
Onze hotelkamer, en vooral ons balkonnetje met uitzicht op de wijngaarden, was alleszins al zeer verwelkomend.

s’Avonds zijn we gaan eten in Riquewihr waar bijna alle terrasjes bezet waren door toeristen die blijkbaar besloten hadden om de hele voorraad van Tartes Flambées en Choucroutes op te eten.

Nadat we met z’n tweeën een zeer mooi stuk vlees hadden verorberd kregen we aan onze tafel ineens gezelschap van de man met de hamer. Moe maar tevreden keerden we dus terug naar ons hotel met de bedoeling een beetje slaap in te halen maar dat liep even anders.

Het was namelijk een heel warme nacht en het feit dat we geen airco in de kamer hadden hielp ook niet. Badend in het zweet woelden we allebei uren in dat grote bed en we konden de slaap onmogelijk vatten. 

Nadat we wanhopig een luchtje waren gaan scheppen op het terras waren we dan toch finaal in de armen van Morpheus beland. Maar niet voor lang, want rond 3u s’nachts werden we ineens wakkergeschud door een enorme knal en de ene lichtflits na de andere. 

Een krachtig onweer had net ons hotel uitgekozen als mikpunt en het was alsof de natuur ons wou zeggen dat het nu echt gedaan was met dat rond te reizen in dat goede weer.

Gezeten op ons bed hebben we met het schuifraam open het fascinerende klank- en lichtspel aanschouwd van op de eerste rij en wanneer de gemoederen daarboven eindelijk bedaard waren en de stilte teruggekeerd was, hebben we ons hoofd op ons kussen gelegd en zijn we in een zoete droomloze slaap verzonken. Tot morgen!