Gisteren was het onze laatste ochtend in Umbrië en zijn we verder noordwaarts vertrokken met als bestemming de oude stad Sirmione, uniek gelegen op een schiereiland in het Gardameer.

Tijdens onze rit van zowat 4 uur hebben we de 3000 km op onze teller overschreden en voor ons part mochten er nog 3000 bijkomen. Muziekje op, kilometers vreten en dan rond de middag op een nieuwe plek aankomen, het was steeds verfrissend en zeer amusant.      

In- en uitpakken vormde nooit een probleem door de in eigen huis ontwikkelde “zakjestechniek” (patent is aangevraagd).

Toen we rond 12u30 aankwamen op het schiereiland op zoek naar ons hotel en het meer aan beide kanten van de weg in zicht kwam, begon er bij mij al stilaan iets te dagen, maar ik besloot er nog niets van te zeggen. 

We hadden namelijk speciaal een hotel geboekt op wandelafstand van het historisch centrum, om ’s avonds de auto niet te moeten nemen om te gaan eten. De ligging bleek correct maar om er te geraken moesten we met de auto door de binnenstad rijden. En die is in juli niet alleen verschrikkelijk druk maar ook geheel verkeersvrij gemaakt, behalve voor bewoners en hotelgasten.

Er was geen alternatief en dus reden we traag de oude burcht in, met mijn teergeliefde als chauffeur. In al de jaren dat ik haar ken heb ik ze nog nooit zo gezien. Ze staarde verbeten recht voor zich uit, de knokkels van haar vingers wit van het knijpen in het stuur en niet beseffend dat ze haar hele lip aan het kapot bijten was.

Ze trachtte ijzig kalm te blijven terwijl ze zich stapvoets een weg probeerde te banen tussen letterlijk honderden toeristen, rondlopende kinderen en kuddes bejaarden die ons niet hoorden aankomen, en die allemaal verbaasd opkeken naar die ene auto die het aandurfde om daar te rijden, en ze keken natuurlijk vooral naar wie erin zat.

De commentaren vlogen ons om de oren in allerlei talen en ze waren niet altijd even positief te noemen. Toen we na een kilometer eindelijk uit het centrum geraakt waren hebben we besloten er slechts eentje van te onthouden, die van de Nederlander die zijn dochter uitlegde dat “dit rijke of heel bekende Belgen zijn die hier een tweede huis hebben”.Was het maar waar! Tot morgen!