Toen gisteren Sorrento in onze achteruitkijkspiegel kleiner en kleiner werd, wisten we niet goed wat we er nu van moesten denken.

Enerzijds kan je er oordopjes zeer goed gebruiken tegen het aanhoudende lawaai van het verkeer en is een polsstok de enige manier om de straat veilig over te steken.

Anderzijds, wanneer elke avond om 19u het centrum verkeersvrij wordt gemaakt, lijkt het of de stad terug begint te ademen en bruisen de straten van het leven. Het is dan ook een drukte van jewelste in de vele bars en restaurants waar de Limoncello rijkelijk vloeit.

Twee dagen in de drukte waren meer dan genoeg en weg waren we naar Onze volgende stek: Praiano. Een klein dorpje, hoog gelegen op een klif en gezegend met prachtige uitzichten, en dat we gekozen hadden omwille van de strategische ligging ongeveer in het midden van dit deel van de kust.

De eerste bekende toeristische pleisterplaats op onze weg was Positano, dat door iedereen de parel van de Amalfitaanse kust genoemd wordt, en dat wilden we natuurlijk eens gaan checken. We reden dus dit dorp binnen met hooggespannen verwachtingen. Nog geen 5 minuten later reden we er terug uit.

Wat was er gebeurd? Aangezien er in de dorpskern absoluut geen parkeerplaatsen voorzien zijn hebben enkele grote private parkings het monopolie. En als zo’n wachter dan bruut tegen ons zegt “get out and leave your key” dan kent hij mijn teergeliefde nog niet. Nu dus wel.

Op reis moet je soms ook creatief te werk gaan en dus stonden wij in minder dan een uur terug in het dorp…met de autobus. Maar uiteindelijk was Positano niet echt ons ding: een te kleine kern, overal diezelfde witte linnen kleedjes te koop en een ongezellige boulevard en dito strandzone.

In vergelijking daarmee was de rit met de autobus interessanter. Niet alleen omdat onze chauffeur niemand minder dan de acteur Nicolas Cage was (of dan toch minstens zijn tweelingbroer) maar ook omdat deze ineens een klein straatje inreed en doodgemoedereerd de bus begon vol te tanken terwijl iedereen in de bus elkaar verwonderd aankeek. Rare jongens die Italianen.

’s Avonds hebben we ons verder geperfectioneerd in de edele kunst van het aperitieven in het centrum van Praiano dat we na weer zo’n gekke busrit ontdekt hebben en dat ongeveer zo groot is als een speldenkop. Maar wie geeft daar een zier om als je dergelijk uitzicht hebt terwijl je aan je drankje nipt?

Tot morgen!