Mijn vertrouwen in het Italiaanse kunnen heeft gisteren een flinke knauw gekregen. In ons lelijk groen hotelletje heb ik namelijk bij het ontbijt de slechtste koffie gedronken van de hele reis, wat zeg ik, de slechtste koffie ooit. Zelfs drie zakjes suiker en een halve liter melk brachten geen zoden aan de dijk, ik proef nog altijd die ranzige smaak in mijn mond.

Bij datzelfde ontbijt zag ik mijn teergeliefde proberen een stukje zeer taai brood af te scheuren en het beeld kwam me onmiddellijk voor de geest van John Massis die een telefoonboek aan het scheuren was. Niet voor zijn figuur voor alle duidelijkheid, maar voor de beweging die ze maakte.

Nadat we de symfonie van het constante luide geronk van een machine in de keuken en het harde gekletter van de borden en de tassen beu waren, zijn we begonnen aan onze Odyssee van de dag met als bestemming het idyllische eiland van de jet set: Capri.

We hebben ons daarvoor gedurende een lange schitterende dag op 5 verschillende manieren verplaatst: te voet, met een snelle overzetboot, in een autobus, op een kleinere boot en last but not least in een funicular ( een trammetje dat traag de helling op wordt getrokken).

Van ons vertrekpunt Sorrento naar Capri was het een vlotte boottocht van 20 minuten waar we volop van genoten  hebben, met de haren in de wind, weliswaar bij de één al wat meer dan bij de andere. Op het eiland aangekomen zijn we in het gezellige haventje direct overgestapt op een kleiner bootje, samen met een vijftiental andere toeristen en zijn we vervolgens het hele eiland rond gevaren.

Tijdens die twee en een half uur waren er verschillende hoogtepunten te zien zoals de Blue Grotto (waarin het water echt een onaardse kleur blauw heeft), de Faraglioni met de Arco del’Amoro ( rotsen die hoog boven het water uitsteken en ook een mooie natuurlijk boog vormen waaronder je moet kussen, wat wij dan ook op een enthousiaste manier gedaan hebben) en een aantal uitzinnig grote jachten die alleen maar aan gelukzakken van miljardairs kunnen toebehoren. 

Mijn favoriet hoogtepunt was echter het moment dat we terug aan wal kwamen en mijn teergeliefde dus geen angsten meer uitstond door de hoge golfslag. Want dat was het moment dat ze eindelijk haar ijzeren greep op mijn bovenbeen loste en dat ik kon beginnen te recupereren van die lange lijdensweg.

Na een lekkere ijscappuccino die mijn vertrouwen in het land terug herstelde en een kort ritje met de Funicular zijn we een heel stuk hoger dan de haven in het stadje Capri zelf aanbeland. Daar hebben we een hele tijd rondgedwaald want het is er zeer aangenaam, totaal niet te vergelijken met de drukke plaatsen op het vasteland die we recentelijk aangedaan hebben.

Ik zou het centrum durven vergelijken met een geslaagde mix van Mykonos en Marbella: veel witgeschilderde huizen, heel dure winkels, mooie uitzichten en toffe restaurantjes. De gemiddelde prijzen liggen er inderdaad hoger dan elders maar behalve enkele would be rijken hebben we geen jetset gezien, enkel op de foto’s die de sommige restaurants fier omhoog gehangen hebben.

Toen de eerste glinsteringen verschenen op de aanrollende golven en zo de zoveelste prachtige zonsondergang aankondigden, hebben we moe maar tevreden en met een hoofd vol nieuwe indrukken de weg in omgekeerde richting aangevat. Terug aan wal in Sorrento hebben we ons in een autobus gewurmd waarin het minstens 50 graden Celsius was en waardoor we zo ongewild een gratis sauna van een half uur kregen aangeboden, altijd meegenomen. Tot morgen!