Dag 2: Tilques – Coquelles (Calais) – Folkestone – Brighton – Bournemouth

Ondanks het mooie uitzicht en de lekkere eitjes was het ontbijt snel afgelopen. We hadden namelijk een ticket voor de kanaaltunnel om 11u36. Degenen die me kennen weten dat ik nooit een lift neem dus ik zag er bepaald niet naar uit om in zo’n smalle buis te gaan zitten zo diep onder de grond.

Ruimschoots op tijd kwamen we aan in Coquelles en ontdekten er een geheel eigen wereldje met een grote duty free shop, een Burger King en nog veel meer. We slenterden even rond maar dan was het al tijd om naar de luguber uitziende trein te rijden.

Toen we de metalen deuren voor en achter ons hoorden dicht gaan en onze ‘coupé’ hermetisch afgesloten werd, was het even slikken.

Maar al bij al viel het nog mee: na 35 minuten opende de deuren zich en reden we er al weer uit in Folkestone. Het oorspronkelijke plan was om twee stops te doen: Portsmouth en Brighton maar door enkele verkeersongevallen op onze route is het jammer genoeg bij Brighton gebleven, een geliefd vakantieoord bij de Britten.

Wat een energieke stad! Heel veel onafhankelijke winkeltjes in wat je ook maar kan bedenken. Zeer kleurrijk en heel veel jonge mensen. Een groot aantal mooie koffiebars ook, en dat in het land van de thee.

We konden daar natuurlijk niet weggaan zonder de befaamde pier gezien te hebben en die was inderdaad de moeite. Na het betalen van 2 pond per persoon liepen we op de houten planken helemaal naar achter, via een gigantisch lunapark dat deed denken aan Las Vegas.

Achteraan op de pier kwamen we terecht bij een echte Vlaamse kermis met botsauto’s, eendjeskramen en roetsjbanen. En overal die ene specifieke geur van Fish & Chips die ons constant achtervolgde.

Na Brighton reden we naar Bournemouth waar we een overnachting hadden geboekt en dat helemaal anders bleek te zijn dan Brighton. Het had voor ons minder charme en het was er ongelooflijk druk en chaotisch. De geur van Fish & Chips hing er gelukkig niet maar die was wel vervangen door de geur van iets illegaals.

Het strand was zo vol als dat van Benidorm in hoogzomer maar dan wel met veel jongere mensen, overal stoeiende tieners en zelf opgezette barbecues op het strand. Ook de pier moest het afleggen tegen die van Brighton.

Omdat we ‘s avonds geen vrij tafeltje vonden in de restaurants in het centrum van Bournemouth aten we dan maar in onze pub, een primeur voor ons.

Tot mijn verbazing stond er Fish & Chips zonder gluten op het menu! Dat heb ik me geen twee keer laten zeggen en dus heb ik alles, ook het schattige potje geplette erwtjes met munt (mushy peas) vakkundig leeg gemaakt zodat die mensen minder afwas zouden hebben.

Tot morgen!

Morgen: De loeiende lichten

We sliepen in de pub Pavillion Arms, anderhalve kilometer buiten het centrum en op een half uur wandelen van de pier.

Ga daar slapen (en eventueel eten) als je eens in een pub wil logeren, het is eens iets anders.

Blijf daar weg als je niet houdt van donkerbruin hout en veel te dure wijn.