Bij het ontbijt (spek met eitjes) in onze pub in Bournemouth kregen we gisteren een merkwaardige vraag: welke sauzen willen jullie? Die gekke Engelsen toch. We verlieten Bournemouth onder een grijze hemel en wierpen ons in het weeral drukke verkeer richting Fowey, onze eerste stop in Cornwall.

Fowey is een historisch havenstadje dat veel toeristen trekt en dat zijn authenticiteit heeft kunnen bewaren onder meer omdat het nogal afgelegen is. Er is slechts één smalle weg ernaar toe tussen hoge hagen die alle zicht op tegenliggers belemmeren. Aan de linkerkant van de weg rijden bemoeilijkt alles nog een beetje meer.

De zon liet zich gisteren praktisch niet zien maar dat lieten we niet aan ons hart komen. We reden blijgezind verder naar Falmouth, de grootste haven van heel Cornwall, waar we ook gingen overnachten.

Falmouth vonden wij op zich niet zo lieflijk maar er was wel leven in de brouwerij. Veel Britse families in de straten en aan de haven, koppeltjes die een boottrip boekten naar een eiland in de buurt en natuurlijk overal mensen die Fish & Chips aan het eten waren in de restaurants en op straat in een bakje net zoals wij een pakske friet eten.

‘s avonds aten we in een van de tientallen volkse restaurants en genoten we van een optreden van een lokale band die aan het water Sea Shanties zong, oude zeemansliederen. Ambiance! Een massa volk zong, danste, at en dronk tot vroeg in de ochtend.

Tot morgen!

Morgen: idyllische muizen

NB De titel van deze blog verwijst naar speciale verkeerslichten op het platteland die boeren toelaten om de weg over te steken met hun koeien.

Hotel: Budock Vean

Ga erheen als u een groot statig hotel buiten het centrum wenst, gelegen aan een golfclub en een rivier, en met een prachtige subtropische tuin.

Ga er niet heen als u nachtelijke ritten op smalle wegjes in het donker wil vermijden en als kortgeknipte gazonnetjes u niets zeggen