We vertrokken gisteren uit Karystos naar het deel van Evia dat op het vasteland ligt, aan de andere kant van de oude brug dus.

Boven ons hoofd verscheen plots een eigenaardige wolk en we hoopten dat dit geen voorteken was van eventuele tegenslag. We wilden gewoon nog twee nachten in alle rust doorbrengen om ons verlof af te sluiten.

Onderweg naar Agios Minas stopten we even in Styra, een bergdorpje waar je je kan terugtrekken uit de bewoonde wereld en waar je pas na een jaar gevonden wordt als je er overlijdt.

Bij een andere tussenstop maakten we de bedenking of die vissersbootjes in al die haventjes wel echte bootjes waren want die lagen er immers altijd, om het even welk uur je daar passeerde.

In de late namiddag reden we de baai in waar ons hotel zich bevindt en belandden we van het ene moment op het andere in een immense drukte. Overal auto’s langs beide kanten van de weg, gezinnen met kinderen en opblaasbare eenden die op weg waren naar het strand, zwetende obers die plateaus vol met eten naar tafels op het strand brachten.

Natuurlijk, het was zaterdag en dan stormen alle Griekse families uit de brede omgeving naar het strand. Gelukkig lag ons hotel wat hoger op een heuvel waar we een kamer met ‘lateraal zeezicht’ geboekt hadden. Ik heb aan het hotel gesuggereerd om die term te vervangen door ‘lateraal zeezicht als je je bukt en tussen de palmbladeren door kijkt als het windstil is’.

We keken uit naar een paar uur in alle sereniteit aan het zwembad, ver van de chaos daar beneden. Jammer genoeg was de wolk dus wel degelijk een voorteken want we hadden blijkbaar een ‘barrièrevrij’ hotel geboekt. Dat wil zeggen dat het zwembad ook toegankelijk is voor niet-hotelgasten.

Nog nooit van gehoord en het stond ook nergens vermeld. Met als gevolg dat we de namiddag doorbrachten samen met tientallen jonge kinderen die om ter luidst krijsten en het ene bommetje na het andere lanceerden. Puf.

‘s Avonds staken we onze oortjes in om te gaan eten maar wat bleek? De restaurants waren bijna allemaal leeg, de rust was eindelijk teruggekeerd.

Nog nooit zo genoten van een leeg restaurant en van een rustige authentieke Griekse maaltijd met een mooi zicht op de baai. We kregen dan ook nog het gezelschap van een vriendelijke straathond met lange afhangende oren die mijn teergeliefde meteen Shirley doopte en die zich opofferde om alle restjes souvlaki te verorberen.

Net als de glazen wijn waren de frisco’s hier ook kleiner maar dat kon het plezier absoluut niet meer drukken!

Tot een volgende keer!