En we zijn vertrokken! Bestemming: onbekend. Ja, we hadden er al van gehoord maar het bleef toch nog een blinde vlek: Evia, een schiereiland van Griekenland. Onbekend maar zou het ook onbemind zijn?Er was maar één manier om dat uit te vissen.

Dus landden we gisteren na een voorspoedige vlucht van drie uur, inclusief een winderige landing die een uur leek te duren, in ons geliefde Athene. Op de luchthaven haalden we onze huurwagen op en het bleek een gloednieuwe Citroën C3 te zijn, een primeur voor ons.

Met een lichtblauwe kleur en een wit dak dachten we meteen aan een Smurfauto maar al snel waren we onder de indruk van wat dat beestje allemaal kan. Het opvallendste was wel de vorm van het stuurwiel. Die was niet standaard maar kwam er na de lange en stresserende rit door Athene richting ons hotel toen ik er namelijk iets te hard in geknepen had.

Eens ingecheckt was het tijd voor de aperitief in een zeer druk maar toch zo gezellig Athene. Overal voetgangerszone, lommerrijke pleintjes, tientallen restaurants en dat allemaal bij een aangename temperatuur van rond de 28 graden en omringd door duizenden jaren roemrijke geschiedenis.

De inwendige mens versterken deden we bij Stone met een gigantische moussaka en de eerste van waarschijnlijk een hele rij Souvlakis. Athene, het was een plezier om je weer te zien, je Griekse ongedwongenheid, je schappelijke prijzen, je zwoele zomeravonden. Na nog een laatste wandeling vleiden we ons tevreden en voldaan neer in ons bed met de blik al op morgen.

Morgen: De stille getuigen

Ons hotel in Athene: Jason Inn. Uitstekend gelegen en zeer populair bij liefhebbers van straatgraffiti en groezelige straatjes.