Na een ochtendwandeling door Cliousclat met het heerlijk avondeten van de vorige dag nog in onze herinnering was het gedaan met de lieflijke dorpjes, de middeleeuwse huizen, de lavendelvelden. Gegroet autosnelweg, snelheidsduivels, aanschuiven bij de péages.

Na het ontbijt duwden we elkaar de auto in, bepaalden de route in de gps en stelden vast dat die route voor de eerste keer dit verlof recht naar boven ging. Puf.

Onderweg wilden we nog even stoppen in Thain L’Hermitage voor het goede weer maar omdat daar meer auto’s dan mensen waren, zetten we onze weg voort naar onze traditionele laatste tussenstop Beaune. Daar geraakten we niet zomaar want het leek ons dat de files rond Lyon deze keer nog groter waren dan in onze herinnering. Bovendien werden we constant gewaarschuwd voor zwaar onweer, niet te verwonderen met die hitte.

De weergoden hadden inderdaad het fantastische idee gehad om boven Beaune, een stad die gewijd is aan de betere en duurdere wijnen en waar het normaal gezien leuk flaneren is, een onweer te laten uitbreken.

Een ongeluk komt echter nooit alleen. We hadden vooraf geen restaurant gereserveerd waardoor we een uur als paria’s in onze zwart en oranje regenjasjes door de natte straten doolden op zoek naar een vrij tafeltje.

Na lang zoeken was er toch een barmhartige samaritaan die ons binnen liet en ons een tafeltje recht onder de koud blazende airco gaf zodat onze kleren zogezegd snel zouden drogen.
Buiten volgde de ene onweersbui de andere op en overstemden de donderslagen zelfs het rumoer in de brasserie. Er zat dus niets anders op dan daar te blijven en nog een glas wijn te bestellen, en dan nog eentje,…

Uiteindelijk ging het zo ver dat we verbroederden met een chirurg uit Zuid-Engeland en zijn vrouw en met een bende luidruchtige Duitse voetbalsupporters. Het werd daardoor zowaar nog gezellig, al onze zorgen waren vergeten en onze in mineur gestarte dag kende toch nog een heel mooi einde. Net als ons verlof overigens!

Tot een volgende keer!