Gisteren werd ik dan toch wakker zoals Salvador Dali, wie had dat gedacht. De zonnestralen vielen binnen door het grote raam in onze hotelkamer en aanvankelijk vloekte ik omdat ik dacht dat de ramen zo vuil waren maar bij nader inzien waren die vlekken iets helemaal anders.

De ontbijtlocatie was perfect in de schaduw gelegen en straalde de rust uit van het groot domein waar zelfs een Romeinse brug toe hoorde. Maar die rust duurde niet lang.
Toen ik een gekookt eitje aan het eten was, landde plots een groot zwart insect op mijn arm. Met een armbeweging joeg ik het beestje weg maar daardoor belandde mijn eitje aan de voeten van onze Duitse buren. Gelukkig braakte de Franse bulldog des huizes net op dat moment zijn eten uit op de grond net naast onze tafel waardoor hij gelukkig alle aandacht naar zich toe trok.

Agenda van de dag was naar Cliousclat, nabij Valence, te rijden en enkele stops te maken om de rit zeker niet op een terugreis te laten lijken. We bezochten een paar van die zogenaamde ‘villages perchés’ en genoten van de kleur van de lavendelvelden die al mooi in bloei stonden.

Simiane la rotonde was een van de mooiste dorpen die we bezochten. Ik ben er zeker van dat daar iemand rondloopt die alles elke dag controleert en in de juiste plooi legt.

Verder op onze weg vonden we ook het gezellige Sault, goed gekend onder de wielertoeristen. De plaatselijke horeca speelt handig in op hun passie door oude fietsen een nieuw leven te geven.

Ze hanteren daar wel een eigenaardige definitie van drinkbaar water.

We gaven het nog steeds niet op en maakten een ongeplande halte in Carpentras. Een echte Provençaalse stad, veel ruimte, veel winkels en terrasjes maar jammer genoeg ook oprukkende leegstand net buiten het toeristisch centrum.

Uiteindelijk moesten we toegeven dat het tijd was om naar onze voorlaatste bestemming te rijden. De idyllische locatie en de decoratieve inrichting van ons hotelletje daterend uit 1750 (!) maakte echter veel goed.

Het was een zeer warme dag geweest (36°) en we hadden veel gezien en gewandeld dus vonden we dat we een beloning verdienden. Het is cliché, ik weet het, maar die Aperol Spritz was een van de beste die we ooit hadden gedronken.

Tot morgen!

Morgen: Hot in the city