We werden gisteren wakker met een kater. Niet zozeer door de alcohol maar omdat we ons allebei realiseerden dat het onze laatste dag was op dit zinnenstrelende eiland.
We brachten de ochtend door op Kamari Beach en besloten daarom in de namiddag een uitstapje te doen naar de stad met een van de mooiste zonsondergangen ter wereld: Oia. We passeerden even langs het hotel om ons te verfrissen en toen we aan het zwembad kwamen, leek het of we in de Playboy Mansion terechtgekomen waren. Een vijftiental jonge meisjes stonden dicht tegen elkaar te praten en te lachen in het water. Jammer genoeg had ik mijn kamerjas niet bij me.

Oia is geen kopie van Fira, is langwerpiger en lijkt gedrapeerd te zijn op de ruwe rotsflanken. Wit is vanzelfsprekend de overheersende kleur en de uitzichten zijn er eveneens om je vingers van af te likken. Nog iets dat de stad gemeen heeft met Fira zijn de grote hoogteverschillen tussen de verschillende delen en dat voelden we al snel aan onze kuiten.

We besloten toch voor zonsondergang terug te keren naar Fira en kozen daar voor een Italiaans restaurant omdat je daar ook glutenvrije pasta én pizza kon eten. Uitzonderlijk! Finaal liet ik me echter toch verleiden door de erg smakelijk uitziende risotto. We werkten de opgenomen calorieën weg door een allerlaatste wandeling langs de unieke straatjes van dit eiland dat altijd een speciale plaats in ons hart zal hebben.