Gisterenochtend vroeg ik mijn teergeliefde of ze het leuk vond dat ik al die bloemblaadjes op haar weg naar het ontbijtterras had gelegd. Jammer genoeg had ook zij de plotseling opgekomen wind opgemerkt. 
Op onze laatste dag op Paros waren we niet veel meer van plan. De Panda was weer op stal en we hadden elk tijdens de voorbije week al meer dan 93.000 stappen gezet. De bedoeling was om het even wat kalmer aan te doen, reculer pour mieux sauter bij wijze van spreken.

Aangezien we Parikia nog niet volledig verkend hadden, besloten we om daar een mouw aan te passen. Mijn teergeliefde had een idee: waarom doen we dat niet in concentrische cirkels? Starten met de buitenste straatjes en zo systematisch naar binnen werken, zodat we zeker niets zouden missen. Het resultaat was dat we nog meer verdwaalden en nog meer stappen verzamelden dan eigenlijk nodig was.

De namiddag wilden we in alle rust doorbrengen aan het zwembad van het hotel en dat lukte ook, tot het moment dat er drie drukke jonge Nederlanders verschenen die onderling zo luid praatten dat we steeds opnieuw dezelfde pagina van ons boek moesten herlezen. Toen ze bommetjes begonnen te doen, was het hek helemaal van de dam.

Voor ons laatste avondmaal op Paros kozen we voor de familietaverne To Mortari wat vijzel betekent. De grote en lekkere souvlaki’s waren een mooie afsluiter voor deze Parikiaanse vierdaagse.
Tot morgen!
Morgen: Den boeit op