Gisterenochtend liep het ochtendritueel niet zo vlot. Dat had alles te maken met het feit dat onze kamer véél te klein was. ’s Nachts had mijn teergeliefde bijvoorbeeld meerdere kopstoten moeten incasseren van haar nachtkastje. En in de badkuip kon ik ternauwernood mijn voeten naast elkaar zetten, zo smal was die. Ze was wel groen.

Toen we toevallig lazen wat onze twee glazen wijn van de avond ervoor hadden gekost, en toen het ontbijt van 17€ pp. zo karig was dat er bijna een gevecht tussen de gasten ontstond met als inzet het laatste ei, was de maat vol. We annuleerden de tweede nacht en weg waren we.

We reden naar Souillac waar we in de schaduw van een grote plataan twee hotelletjes boekten voor onze twee laatste nachten. En daarna brachten we met een gerust gemoed de namiddag door in Sarlat -La-Caneda, de mooiste stad die we in deze regio mochten aanschouwen.

Zoals gebruikelijk zakten we daarna af naar ons volgende hotelletje en dat bleek een echte verademing te zijn. Slechts zestien kamers, allemaal met eigen terrasje, zwembad en net buiten de stad gelegen.

We werden ter plaatse ontvangen door een spichtige dame die heel gedreven overkwam. Maar iets later ondervonden we dat ze toch een beetje té gedreven was.

Toen ik een parasol wilde verschuiven, stond zij opeens naast mij om een handje toe te steken want ze had het gezien via de camera. Que? Ik ben daarna alleszins stilletjes blijven liggen op mijn stoel.

´s Avonds heb ik in een prachtig kader een lekker streekmenu verorberd met wie anders dan mijn teergeliefde.

Dat specifieke restaurant was ons sterk aangeraden door de spichtige dame. Vooraleer ik daar ben gaan zitten, heb ik wel snel even rondgekeken of er geen camera’s aan de muur zaten.

Tot morgen! (de laatste keer deze reis)

Morgen om 18u30: De witte pootjes