Als titel had ik ook gewoon “Regen in Carcassonne” kunnen gebruiken maar dat is natuurlijk niet zo poëtisch. In Roses was er nog geen vuiltje aan de lucht 😉 maar onderweg hadden we direct prijs. Het was alsof Spanje treurde dat we haar grondgebied gingen verlaten,

Onze bestemming was het petieterige dorpje Cavanac, niet zo ver van Carcassonne, dat we ondanks de aanhoudende regen eerst een bezoekje brachten.

Nadat we de massa toeristen beu gezien, gehoord en geroken waren, wendden we onze steven naar het Chateau de Cavanac alwaar we een kamer gereserveerd hadden. Na een uur hadden we al een dure eed gezworen: we gaan nooit meer verblijven in een kasteel.

Alle ingrediënten waren aanwezig om ons te ontmoedigen. Het was er overal donker alsof er duistere rituelen bezig waren. In onze kamer stond een krakende trap en kwam de muffe geur je tegemoet, niet het aroma.

Die trap leidde naar onze slaapkamer waar een hemelbed stond. De hemel was echter verdwenen waardoor er gewoon vier lange poten omhoogstaken, een belachelijk zicht.

Beneden hing er een schilderij, zo donker dat je er instant depressief van werd.

En het is nog niet gedaan. Als we het toilet doorspoelden, leek het of er een cruiseschip de misthoorn luidde. We moesten ons steeds inhouden om daar niet te staan wuiven.

Tenslotte stonden er ook rare meubels, zoals dit:

Wel handig om te roddelen achter elkaars rug. Toen we erop gingen zitten, waaide het eeuwenoude stof op. Herinneringen aan de exorbitante kasteelvrouw bracht dat echter niet mee, wel een hoestbui.

Verwonderlijk genoeg had een jong stel besloten om net in dit kasteel te trouwen. Volgens mij was het gewoon een escape game.

Wij zijn ’s avonds overigens ook ontsnapt, naar een dorpje in de buurt waar we in het volle licht en op normale stoelen lekker Italiaans zijn gaan eten aan de oevers van de Canal du Midi.

Tot morgen!

Morgen om 18u30: Ons lot in de Lot