Gisteren was het een heuglijk moment want eindelijk werd mijn teergeliefde bevrijd van het juk: de mitella mocht uit! We hebben hem diep in de vergeetput van onze autokoffer geworpen en dus behoren die hatelijke velcro-geluiden nu echt tot het verleden.

Het was een korte rit gisteren, van ca. een uur, die wij tevergeefs hebben willen kruiden met twee uitstapjes. De kuststadjes L’Amettla de Mar en La Pineda konden ons jammer genoeg niet bekoren. Teveel volk, te weinig terrasjes.

Ons hotel, een oude gerenoveerde Mas uit de 15e eeuw, was op papier veelbelovend, dus waarom zouden we nog wachten? Wij daarheen.

Eenmaal geïnstalleerd aan het zwembad leek echter alles wat vleugels had zich tegen ons te keren.

Boven ons hoofd passeerde het ene vliegtuig na het andere. In het zwembad werd ik belaagd door een soort dubbeldekkerlibelle die in scheervlucht mij duidelijk maakte dat dit haar territorium was.

Ondertussen hakten zwermen muggen en kleine vliegjes in op mijn teergeliefde en trokken zich daarbij niets aan van de drie dikke lagen citronella.

Het eten s’avonds maakte echter veel goed, het menu en de bediening waren werkelijk top. De muziek, het volledige oeuvre van Frank Sinatra, zorgde dan weer voor de nodige romantiek. Aan de tafel achter ons.

Toen Strangers in the Night weerklonk, het favoriete liedje van mijn teergeliefde, kregen de emoties toch de bovenhand.

We beseften dat de tijd snel voorbijging en dat er al een nieuw hoofdstuk van onze reis was aangebroken. Vanaf vandaag lassen wij namelijk een rustpauze in van vier dagen en gaan we dus even uit de ether.

Dus niet tot morgen, maar tot zaterdag!

NB Lang geleden, maar er hing toch weer een koordje in de douche (zie ook in een vorige blog) Het nut ontging ons ook deze keer volledig.