Gisterenochtend was mijn teergeliefde compleet in verwarring. Ik had namelijk voorgesteld om te gaan wandelen op een plaats waar geen winkels waren, waar het bergop zou kunnen gaan en waar insecten rondvliegen en rondkruipen.

Het doel was om te voet tot in de krater van de grote Santa Margarida vulkaan te geraken. Ze toonde haar flexibiliteit en paste onmiddellijk haar outfit aan.

Topje en rokje om goed gestoken te kunnen worden, een vijf kilo wegende handtas die constant heen en weer schommelde en aan haar poezelige voetjes elegante witte sneakers met bloemetjes op, kwestie van goed te kunnen uitglijden.

Ik ga hier niet uitweiden over hoe die tocht verliep maar laat mij het zo uitdrukken: ik was na afloop nog opgeluchter dan mijn teergeliefde, als je begrijpt wat ik bedoel.

De eerlijkheid gebiedt mij wel om mee te geven dat de hellingsgraad soms te vergelijken was met die van de Muur van Geraardsbergen en dat ze het toch maar gedaan heeft met haar pijnlijke arm. (dat laatste stuk moest ik van haar toevoegen).

En dat allemaal om na lang zweten een klein onnozel kerkje te zien, pal op de bodem van de krater.

Na de natuur, de stad dan maar weer: Olot. Maar daar waren we snel weer weg, te druk verkeer en een saai historisch centrum. Het mooiste dat we zagen waren de veelkleurige sierlinten hieronder op de foto.

Idem dito voor Castellfolit de Roca waar we naartoe ijlden op zoek naar een bruisend dorpje. Maar daar vonden we vooral politiek geïnspireerde teksten op bijna alle gebouwen.

Onze eindbestemming van de dag was Solsona en dat zag er wel veelbelovend uit maar bleek in de late namiddag volkomen ingeslapen te zijn.

Gelukkig veranderde deze stad na de siësta in een echte vakantiestad, met muziekoptredens van lokale artiesten op de pleintjes, kwetterende gezelschappen in de bars en restaurants, en tapas overal waar je keek.

Over die tapas gesproken, probeer maar eens de menukaart hieronder te ontcijferen. Succes!

Tot morgen!

Morgen om 18u30: Repelsteeltje in de Parador