Aan het ontbijt gisteren wist ik niet of ik moest lachen of medelijden moest tonen. Mijn teergeliefde was er met veel moeite in geslaagd om zelf konfituur op haar brood te smeren maar er was wat op de vingers van haar linkerhand blijven plakken.

Ze trachtte dit onbewust af te likken maar ze kon haar hand niet zo hoog omhoog krijgen. Ocharme. Heel het terras voelde met haar mee en kwam haar schouderklopjes geven. Gelukkig telkens op de juiste schouder.

Het hotelletje is werkelijk één en al charme, een ware streling voor het oog. Het snelstromende water van de Sorgue maakt een belangrijk onderdeel uit van het decor en brengt tegelijk de nodige afkoeling. Bovendien is het personeel super vriendelijk.

Vooruitziend naar de lange rit naar Spanje van de dag erna, besloten we nog een rustdag in te lassen en volop te genieten van deze speciale plek.

In de late namiddag begonnen we onze zoektocht naar de watermolen en wonder boven wonder, we hebben hem gevonden! Hij dateert weliswaar van enkele eeuwen terug en ligt totaal niet in het water maar dat zijn volgens mijn teergeliefde slechts details.

’s Avonds begon er al weer een nieuwe queeste. Tot nu toe weigerde mijn wederhelft altijd mijn hulp om haar eten te snijden. Daarom had ze al weken een stuk vis gegeten, omdat ze dat kon eten met vork alleen, en wilde ze nu absoluut kip.

Begin daar maar eens aan in een streek waar enkel lam, vis en rund op het menu staan. Onmogelijk te vinden, dus heeft ze maar een pizza gegeten. Die ik uiteindelijk heb moeten snijden.

Tot morgen!

Morgen om 18u30: Murphy rijdt mee

Hotel du Poète: ga erheen want het is een echt charmehotelletje, vlak aan de Sorgue, rustig gelegen en toch op slechts 50 meter van het dorp

Ga er niet heen als je van constant lopend water moet gaan plassen