Gisterennacht had ik een zeer levendige droom: ik was aan het zwemmen en bleef maar zwemmen. Tot ik wakker werd en besefte dat het water waarin ik zwom mijn eigen zweet was. Door het ‘uitvallen’ van de airco was het bloedheet in onze kamer. Mijn teergeliefde had nochtans niet dezelfde droom, maar ja, zij kan dan ook niet zwemmen.

We besloten om op de valreep iets bij te leren tijdens dit mini-verlof en reden naar de Memorial site van Vimy, een tiental kilometer verwijderd van Arras. Daar woedde tijdens WO1 een bloedige veldslag en zijn duizenden Canadese soldaten gesneuveld op het veld van eer. Om die herinnering te laten voortleven, werden de loopgraven nagebootst en werd er tevens een groots monument opgericht. Ik laat de foto’s voor zich spreken.

Voor elke gesneuvelde Canadees werd een esdoorn geplant, het was echt om stil van te worden. Stil werden we overigens ook van de stad Lens en de omringende dorpjes. Niets was er te beleven, werkelijk niets. Dan maar terug naar ons vaderland, met een tussenstop in de grootste gemeente van België, Doornik.

Uiteindelijk konden we het niet meer uitstellen en keerden we huiswaarts, na bijna 900 km met veel plezier rondgedwaald te hebben in Noord Frankrijk. De streek van de chti’s is ons niet langer onbekend en die vriendelijke mensen gaan ons daar zeker nog terug zien.

Tot in juli!