Gisteren werd ik in het ‘Golf Hotel’ wakker van het geluid van de zee en het gelach van een groepje mensen. Zalig om zo te ontwaken! Tot ik me realiseerde dat het hotel helemaal niet aan zee lag. Het geluid bleek te komen van het lopende toilet. Pff.

Dan maar gaan ontbijten en dat was, laat ons zeggen, speciaal. Een tafeltje van 20 op 20, vervallen yoghurt en geen eitje te bekennen. Gelukkig was er het schurend scharniertje van de knalgroene toegangsdeur die constant luid piepend open en dicht ging. Op de foto zie je overigens ook de originele deurstopper in de vorm van een vuile dweil.

Met veel goesting zijn we daarna vertrokken richting Amiens met het voornemen om onderweg enkele stops te doen. Onze eerste halte was Le Tréport. Veel water en weinig verf op de huizen is misschien de beste korte omschrijving voor dit stadje dat wel een mooi zicht biedt op de immense kliffen.

Een paar kilometers verder reden we Mers Les Bains binnen, en dat stille kustdorpje kan je vergelijken met Wenduine vijftig jaar geleden. Als je de drukte van alle dag beu bent en de rust wil opzoeken, dan moet je zeker daar naartoe gaan.

De volgende bestemming op onze lijst was Abbeville, en dat heeft net als andere steden een unieke troef bedacht om de toeristen te lokken. Terwijl het ergens anders lekkere zeevruchten zijn, of een stoet met reuzen, hebben zij volop geïnvesteerd in parkings.

Het beste moest dus duidelijk nog komen en dat was Amiens. Met als middelpunt de gigantische kathedraal, je kan er niet naast zien.

Vooral in de wijk Saint Leu is het leuk vertoeven, een en al terrasjes en restaurantjes naast het water.

Vastberaden zijn we onmiddellijk op zoek gegaan naar een restaurantje voor ’s avonds. Omdat we niet dezelfde fout wilden maken als gisteren, keken we heel goed naar de gemiddelde loopsnelheid van de kelners. Moeilijk in te schatten. Uit het niets kregen we ineens via elektronische weg een gouden tip van een culinair betrouwbare vriendin: restaurant ‘Envie’.

En het was een goede tip want het was om je vingers van af te likken. Dat was wel nodig want we hebben anderhalf uur moeten wachten op ons hoofdgerecht. Tafel 53 (onze tafel dus) waren ze helemaal vergeten. Eergisteren ging alles veel te snel, gisteren een beetje te traag. Wat gaat het vandaag zijn in Arras?

Tot morgen!