Hebben jullie al gehoord van de sandwichmethode? Altijd eerst iets positief zeggen en dan pas iets negatief. Dus: ons terrasje in St Hilaire d’Ozilhan was erg leuk, zie foto hierboven. Een 180° zicht op de mooie omgeving en in de late namiddag zachte loungemuziek die naar boven kwam dwarrelen om ons te verleiden voor de aperitief.

Maar anderzijds mochten we ’s ochtends fluiten naar een verfrissende douche. Niet alleen was de douche vervangen door een vrijstaand bad op pootjes (je moest je been heffen als een hordeloper om erin te stappen) maar het water leek dan ook nog met grote tegenzin uit de kraan te komen, Manneke Pis met een verstopping als het ware.

Bij het karige ontbijt dachten we met plezier terug aan de avond ervoor. Het eten was lekker, het zag er ook heel goed uit, maar vraag ons niet wat er allemaal in ons bord lag. Ook de romantische nachtelijke wandeling onder de bloedmaan in het verlaten dorpje St Hilaire zal ons nog lang bijblijven (ter info: het witte puntje rechtsonder op de slechte foto is Mars).

Over de rit naar onze bestemming Pont De Vaux, in de Bourgogne, kan ik kort zijn: ze was lang. Veel te lang. Volgende keer rijden we niet meer op zaterdag (dat zeggen we al veertien jaar). We kregen achtereenvolgens te kampen met lange files, zwaar onweer en een ruitenwisser die een eigen leven wilde leiden en die aan ons probeerde te ontsnappen met een keiharde klap op de voorruit.

Ondanks een voortschrijdende vermoeidheid wilden we onze verkenningstochten niet opgeven en zijn we het nabijgelegen Tournus op de proef gaan stellen. Pas na een kwartier zijn we daar een levend wezen tegengekomen, zo stil was het daar. Het was zaterdag en alle winkels, bars en restaurants waren tot onze verbazing gesloten.

Gelukkig was er ’s avonds ons laatste geweldig avondmaal onder de eeuwenoude platanen. Een mooie afsluiter.

That’s all folks!!!

Voor de geïnteresseerden:

Afstand St Hilaire d’Ozilhan – Pont De Vaux: 350 km

Les Platanes:

een hotel met slechts twee sterren, maar met alles erop en eraan, geleid door de vierde generatie van dezelfde familie, restaurant met terras onder eeuwenoude platanen. Ga er niet heen indien: u veel pressing wil op het water (ja, ook daar hadden we het zitten) en indien u niet in witte plastieken stoelen wenst te dineren, maar dat zou heel dom zijn.