En we zijn terug vertrokken! De dagen 13 tot en met 15 zijn voorbij, lang leve dag 16! Euh, neen, eigenlijk niet. Want dat betekent dat we ons kompas van vorige keer moeten boven halen en de naald nu gedwee moeten volgen naar het Noorden. Met zo’n 3300 km achter de kiezen hebben we onze schuilplaats aan de Costa Brava noodgedwongen moeten verlaten.

We houden van dat hotelletje in het verborgene, het is een waar pareltje, maar dit jaar was er jammer genoeg iets mis. Ofwel was de kok op vakantie ofwel was hij schielijk overleden, maar we hebben dit jaar niet veel lekkers gegeten ’s avonds.

De lamskoteletjes waren bijvoorbeeld lamsbeentjes, ik denk dat het vlees er ergens onderweg was afgevallen. Ik ben nog gaan zoeken, maar ik heb niets gevonden. Er was wel een dikke kat die boerde toen ik er voorbij ging, maar dat kon ook toeval zijn.

De vis van de dag was niets minder dan een afzichtelijk monster uit de diepzee. Er is die avond een oudere dame gillend weggevlucht uit het restaurant toen ze haar bord kreeg voorgeschoteld, zie foto hieronder (van het bord weliswaar).

Een andere dag kreeg ik als dessert snoepspekjes bij mijn ijsroom, en dat waren net losgekomen tanden, zeer smakelijk!

Toen mijn teergeliefde haar bolletje frambozenijs drijvend in een groot glas Looza kreeg, was de maat vol voor ons. Er moest actie ondernomen worden! We beraamden grootse plannen om het kantoor van de manager van het hotel te bestormen, maar uiteindelijk zullen we na het verlof een recensie op Tripadvisor schrijven, zo laf als we zijn😬

Ondanks alles was het toch met volle tegenzin dat we het hotel achter ons lieten tot het nog een kleine stip was in onze achteruitkijkspiegel. Onze volgende bestemming was een dorpje in Frankrijk, niet ver van Uzès, St Hilaire d’Ozilhan.

Op ongeveer drie en een half uur hebben we de afstand weten te overbruggen. Het dorpje was een maat voor niets, dus reden we naar Uzès waar we vorig jaar niet genoeg tijd voor hadden ingepland. Nu hadden we die tijd wel ingepland, maar we zijn er niet lang gebleven, begrijpe wie kan.

We zijn dan nog even in de omgeving gaan rondcrossen, op zoek naar charmante dorpjes met gezellige restaurantjes. Maar de hitte speelde ons parten en we bezweken al snel aan de lokroep van ons zwembad en de ligstoelen in de schaduw van de olijfbomen.

Oh ja, ik moet de titel van dit artikel nog verklaren. De kamer die we kregen heette Le Grenier en het was blijkbaar een echte zolder met een zeer laag plafond. Moet ik nog verder vertellen?

Tot morgen voor het laatste reisverslag van deze vakantie!

Morgen om 18u30: de pressing

Voor de geïnteresseerden:

Afstand s’Agaro – St Hilaire d’Ozilhan: 355 km

La Belle Vie:

in St Hilaire d’Ozilhan, rechtover de kerk, op een kleine 20 km van Uzès, was vroeger een chambre d’hôtes, nu een hotel met een zeer goed restaurant. Ga er niet heen indien: u niet om het half uur de kerkklok wil horen luiden