Net wanneer je de kaas en de tomaten blindelings weet liggen in de ontbijtzaal. Net wanneer je weet op welke ligstoel je moet gaan liggen op welk uur van de dag om optimaal van zon of schaduw te kunnen genieten. Net wanneer je gevonden hebt hoeveel suiker en melk je in de koffie moet doen om die vieze smaak weg te krijgen. Net op dát moment moet je je hotel verlaten. En wij doen niets liever.

Zelfs als het voor een korte verplaatsing is zoals gisteren. Ons volgend ‘reisdoel’ was Dénia, slechts een half uurtje verderop. De rit ernaar toe begon leuk, vooral door het vele bochtenwerk.

Maar ik had beter het kompas van de vorige nacht blijven gebruiken. Want het onvermijdelijke gebeurde even later: we verdwaalden ergens in de straatjes van een saaie stad. Gelukkig was er mijn teergeliefde nog met haar onfeilbaar gevoel voor oriëntatie. Grapje!

Dénia was een aangename verrassing. Alleen al de hoofdstraat, een lange dreef met prachtige overhangende platanen, gaf ons een echt vakantiegevoel en deed ons een beetje aan Zuid Frankrijk denken. Vanaf 14u werd het bovendien een voetgangersstraat, wat het wandelen nog een stuk plezieriger maakte. Alleen jammer van die winkels😏

Ondertussen zaten we alweer aan het zesde hotel van onze reis, en al vóór we vertrokken had mijn teergeliefde daar een slecht voorgevoel over. Omdat ik in voorgevoelens geloof, net zoals ik in sprekende dieren geloof, had ik dat met de mantel der liefde bedekt. Maar natuurlijk kreeg ze gelijk.

Want aan onze kamer ontbrak één essentieel onderdeel: een balkonnetje. Terwijl dit zeer duidelijk op de website aangeduid stond. Daar ging onze aperitief met de binnengesmokkelde fles rum en het zakje nootjes dat we in een tankstation hadden gekocht.

Gelukkig vonden we in Dénia een pleintje dicht bij de haven waar het aperitief drinken tot nationale sport was verheven. En wij hebben dan maar deelgenomen. Daarna stonden we voor een verscheurende keuze: waar gingen we eten? In de hoofdstraat? In de lokale Tiensestraat van Leuven (Carrer Loreto)? Langs de boulevard aan de haven? Uiteindelijk hebben we gekozen voor een zeer populaire tasca in de hoofdstraat.

En ondanks de wachttijd van 20 minuten, en een buurman net naast ons die een dikke sigaar rookte, hebben we het ons niet beklaagd!

Tot morgen!

Morgen om 18u30: De gestolen startblokken

Voor de geïnteresseerden:

Moraira – Dénia: 25 km

Tasca Eulalia:

Op de kaart ondermeer Ensaladilla Rusa, Tumbet de patates, Lenguado a la plancha, Chuletillas de cordero. Gemiddelde Spaanse prijzen. Bereid je wel voor op een dwingende ondervraging door een ratelende ober, het moet daar vooruit gaan. Ga er niet heen als: je er niet tegen kunt dat de rij wachtende mensen hongerig naar jou aan het kijken zijn