Nee, dat zijn geen pintjes die je ziet staan bij het ontbijt van gisteren maar wel twee grappige jelly’s. Ze kwamen samen met de eitjes, een Griekse cheesecake en iets met linzen. Waar blijven ze de inspiratie halen?

Voor we onze dagtaak op een ander strand gingen aanvatten, maakten we nog een ochtendwandeling. De talrijk aanwezige katten genoten net zoals wij van de panorama’s.

Tijdens onze wandeling passeerden we een gedenkteken ter ere van Leonard Cohen. Deze zanger/poëet kwam in 1960 in een opwelling naar Hydra en leefde er uiteindelijk zeven jaar in een huis dat hij kocht met geld van zijn grootmoeder.

Overal op het eiland zijn er overigens verwijzingen naar hem zoals bijvoorbeeld de bovenstaande winkel die vernoemd is naar een van zijn hits.

Een andere grote hit, So long Marianne, schreef hij over zijn grote liefde die hij op Hydra ontmoette: Marianne Ihlen.

Na de wandeling namen we een watertaxi naar het Agios Nicolaos strand zoals we thuis de bus zouden nemen.

Het water was kristalhelder en de branding bijna onbestaand, wat wil een mens nog meer?

De apero namen we na onze terugkeer naar de haven in een leuke bar waar twee mooie citroenbomen voor de gezelligheid zorgen. De aperitieven kosten hier overigens jammer genoeg evenveel als bij ons.

Dan was het tijd voor een onverwachte maar originele restaurant beleving. We aten op het grote plein aan de haven bij Piato wat bord betekent in het Grieks. We geraakten aan de praat met de baas en aan die simpele naam hangt een verhaal aan vast.

Toen hij met het restaurant net begonnen was liepen de wachttijden al snel enorm op door de chaos in de keuken. Om te vermijden dat de klanten zouden weglopen, deelde hij witte borden en kleurrijke stiften uit met de vraag om de borden te versieren in de hoop dat ze zo zouden blijven zitten.

Dat lukte en werd een groot succes. Zelfs beroemdheden gingen erop in. Alle muren hangen intussen helemaal vol kleine kunstwerkjes.

Het eten wordt daar vandaag nog altijd bereid door zijn moeder Keti (Katarina) die intussen al 92 is maar de rol niet kan lossen.

In de late uurtjes gaat ze naar huis maar in plaats van te rusten, kijkt ze thuis naar de beelden van de camera’s die in de keuken hangen om te controleren of de laatste gerechten die buiten gaan wel volgens haar traditionele normen bereid worden. Zo’n mensen maken ze niet meer.

En met dit mooi verhaaltje eindigt de blog over deze vakantie. De volgende dagen gaan we nog genieten van ons verblijf op dit unieke eiland en gaan we dus niet veel avonturen beleven vermoed ik.

Tot een volgende keer!