De laatste dag van onze reis was gisteren aangebroken maar we hadden nog heel wat gepland. Niet met onze Subaru, wel in een busje met andere toeristen.

Dat is niet onze gewoonte en draagt zeker niet onze voorkeur weg maar omdat de beroemdste trekpleisters hier rond Banff niet allemaal toegankelijk zijn met de auto, konden we niet anders.

Samen met 22 andere, vooral Aziatische medemensen, reden we vol verwachting naar Banff National park. We keken vooral uit naar Lake Louise en Lake Moraine voor de unieke turkooise kleur en naar Emerald Lake voor de kleur van smaragd.

We startten de dag met Johnston Canyon, een diepe canyon met daarin een snelstromende rivier en een waterval op het einde.

Na Johnston Canyon als opwarmertje was het tijd voor de drie mythische meren waar zo’n 11.000 toeristen per dag naar toe komen van overal ter wereld.

De weergoden waren ons gunstig gezind: net op het moment dat we bij het meer arriveerden, brak de zon door de wolken alsof het zo afgesproken was.

Maar weer schieten foto’s tekort om de aanblik van de meren hier te omschrijven. Lake Louise is een kalm en ijskoud meer, tot 70 meter diep en de weidse omgeving is formidabel met rondom die bergketens bedekt door de eeuwige sneeuw.

Een Britse dame van ons toerbusje trok plots achter een boom haar zwempak aan en sprong zomaar in het meer om wat te zwemmen. Dat terwijl de temperatuur van het water slechts 4 graden was. Een echte ijsbeer!

Voor degenen die daar willen overnachten: er staat slechts één hotel aan Lake Louise en één nacht kost daar minstens 1.300 eur. En dan heb je nog geen zicht op het meer maar op de bergen.

Nadat de laatkomers – altijd dezelfden – in het busje gesukkeld waren, reed onze gids ons naar Lake Moraine. Onderweg vertelde hij wat over de geschiedenis van Canada maar ook veel over zichzelf en dat was iets minder interessant.

Om het mooiste uitzicht op Lake Moraine te verkrijgen, konden we een trail bergop nemen temidden van rotsblokken en sneeuwbanken. Als berggeiten klommen we enthousiast naar boven en werden daar vergast op weer een prachtig panorama, mogelijks nog mooier dan bij Lake Louise.

Iedereen ter plaatse stond boven op de berg aan te schuiven om een foto te nemen. De selfies en de Instagram poses waren grappig om te zien en iedereen hielp iedereen om de beste kiekjes te maken.

Daarna was er nog één meer te gaan en dat was Emerald Lake. Dat was ook zeer lieflijk en door de andere kleur was het niet te vergelijken met de twee voorgaande. Maar zeker niet te versmaden.

De laatste bezienswaardigheid waar de gids ons naar toe bracht was de Natural Bridge waar het water van de Kicking Horse rivier na duizenden jaar een gat heeft geslagen en zo een natuurlijke brug heeft gecreëerd.

En daarmee zat het erop. Of toch niet…

Want op het einde van onze allerlaatste dag van deze geweldige reis zagen we uiteindelijk toch nog een beer!

Tot de volgende keer!

Sonja & Alain