Dag 7: Gevonden!

Aan het ontbijt gisteren wist ik niet of ik moest lachen of medelijden moest tonen. Mijn teergeliefde was er met veel moeite in geslaagd om zelf konfituur op haar brood te smeren maar er was wat op de vingers van haar linkerhand blijven plakken. Ze trachtte dit onbewust af te likken maar ze kon haar…

Dag 6: De fictieve watermolen

Drie gevangen genomen, twee gedood en honderd weggejaagd. Dat is de bilan van ons ontbijt. Zelfs de hongerige mussen, normaal gezien echte lefgozers, hielden zich op de achtergrond toen we aangevallen werden door de zwart met gele ambetanterikken. Gisteren salueerden we Elza de receptioniste en vertrokken we richting Fontaine-de-Vaucluse. Mijn teergeliefde wilde absoluut nog eens…

Dag 5 Het pootjesbad

Gisteren dus in Moustiers St Marie verbleven in hotel Le Colombier. Dat hotel wordt zeer professioneel beheerd maar o wee als je de regeltjes niet zou volgen… De receptioniste is een rijzige dame die met een ijzeren hand over het hotel regeert. Niets ontsnapt aan haar spiedend oog, alle toeristen, ook wij, liepen daarom direct…

Dag 4 De purperen zee

We lieten de vrolijke jonge dames in Pont de L’Orme en de zwetende fietsers in Malaucène achter ons en zetten koers naar één van de twee bestemmingen die mijn teergeliefde vooraan op haar lijstje gezet had. Omdat het gisteren zaterdag 13 juli was, had ik uit angst voor files op de autosnelwegen beslist om de…

Dag 3 De vreemde airco

Gisteren stond er slechts een korte rit op het programma: 120 km van Soyons naar Malaucène. Vooraf hadden we door De Grote Schouderbreuk beslist om voor Slow Travel te gaan. Dat betekent: niet als gekken door het landschap razen en het ene dorpje na het andere bezoeken, zoals in ‘been there, done that’. We deden…

Dag 2: Mijn vreemde metgezel in het zwembad

Mijn trouwe lezers weten dat ik ’s morgens maar één ding wil eten en dat zijn eieren, als het even kan vergezeld van een hoopje krakend spek. Toen ik gisteren dus bij het ontbijt mijn langverwachte omelet eindelijk op mijn bord kreeg, was ik danig teleurgesteld. Het wakke ding leek meer op een gele ufo…

Dag 1 De pathetische paria’s

En we zijn vertrokken! Gisteren hebben we onder de deskundige leiding van mijn teergeliefde ervoor gezorgd dat het huis weer spic en span was. Je weet maar nooit dat er inbrekers zouden komen en dat die zich zouden storen aan dat niet opgeruimde huis. Onze eerste stop was het exotische Libramont maar het had even…